Renault Fuego - L'Aerodynamite

Historia Fuego

Z końcem lat siedemdziesiątych firma Renault posiadała w swej ofercie dwa sportowe coupe - było to R15 oraz R17.

Projekty nowej serii sportowych coupe

Modele 15 i 17 zostały wprowadzone do produkcji w roku 1972 i posiadały nowoczesne nadwozia oraz były dobrze wyposażone. Różniły się od siebie niewiele, ale R17 był modelem nieco bardziej sportowym.
Samochody te nie były nigdy świetnymi sportowcami, choć wersja 17TS z wtryskiem paliwa firmy Bosch osiągała prędkość 185 km/h. Można powiedzieć, że samochody te były zdecydowanie bardziej nastawione na komfort i wygląd niż na osiągi i walory trakcyjne. Ich wygląd był jak najbardziej nowoczesny i doskonale odpowiadał swoim czasom.
Jako mały chłopiec miałem przyjemność być pasażerem R17 i było to przeżycie niezwykle przyjemne. Samochód był bardzo wygodny, a do tego żwawy.

Folder reklamowy R15 i R17

R15 i R17 były produkowane do roku 1980, kiedy nastąpiło wprowadzenie do produkcji nowego coupe. Ogółem do tego czasu R15 wyprodukowano w liczbie około 210 tys. sztuk, a R17 w liczbie około 100 tys. sztuk.

Szkice fuego

W 1980 roku podczas salonu genewskiego oficjalnie zaprezentowano nowy model o nazwie Fuego. Był on następca serii 15 i 17 i bazował na modelu R18. Początkowo maił nosić numer 19, ale ostatecznie jego nazwę ustalono na Fuego (podobno ze względu na miejsce pierwszej prezentacji, która odbyła się w Hiszpanii)

Prototypy Fuego 1976-1977

Prototyp Fuego podczas prób we wrześniu 1979

W pracach projektowych nowego samochodu brał udział Robert Opron - człowiek, który stał się legendą projektując samochody jak Citroen Ami 8, GS, CX,SM, Renault Fuego, 9/11 i wiele innych. Projekt Fuego był bardzo ciekawy i pod wieloma względami wyróżniał się spośród konkurencji. Nie był typowym coupe, ale mimo to jego sylwetka miała zdecydowanie sportowy charakter. Ciekawostką jest fakt, iż współczynnik oporu powietrza dla Fuego wyniósł 0,34 cx, co było rezultatem bardzo dobrym. Stąd też zapewne wzięło się hasło reklamowe - "Renault Fuego L'aerodynamite"

Linia nowego samochodu wzbudziła niemałe zainteresowanie i Fuego stało się samochodem popularnym w Europie, ale także w USA, Australii - niestety wersja na rynek amerykański była zdecydowanie mniej urocza ze względu na inne zderzaki i światła...

Kalendarium modeli

1980

oficjalna prezentacja na Salonie Genewskim
podstawowa wersja TL i GTL z silnikiem o pojemności 1397cm³ i mocy 64 KM
wprowadzenie wersji TS i GTS z silnikiem o pojemności 1647 cm³ i mocy 96 KM

Fuego GTS

najlepsza wersja w roku 1980 - TX/GTX z silnikiem z lekkich stopów o pojemności 1995 cm³ i mocy 110 KM. Na wyposażeniu seryjnym można znaleźć: pięciobiegową skrzynię biegów, centralny zamek z pilotem (podczerwień), wspomaganie układu kierowniczego, elektrycznie sterowane szyby oraz spryskiwacze reflektorów z wycieraczkami.

1983

wersja turbodiesel z silnikiem o pojemności 2 068 cm³ i mocy 88 KM

Fuego Turbodiesel

nowa wersja deski rozdzielczej oraz atrapy chłodnicy

1984

wprowadzenie najlepszej wersji Fuego - Turbo o pojemności 1595 cm³ i mocy 132 KM. Do wyposażenia dodano 4 hamulce tarczowe (przód wentylowane), komputer pokładowy oraz elektrycznie regulowane lusterka. Na rynek amerykański silnik wyposażony był we wtrysk L-jetronic firmy Bosch i osiągał moc 107 KM.

Fuego Turbo

wprowadzenie na rynek amerykański wersji GTX z silnikiem o pojemności 2165 cm³ i mocy 91 KM. Silnik wyposażony we wtrysk Bosch L-jetronic.

1985

zakończenie produkcji we Francji z liczbą 226.583 sztuk - produkcja trwa w Hiszpanii do roku 1987, a w Argentynie do roku 1992.

Taka ilość sztuk świadczy o sukcesie modelu - biorąc pod uwagę, że Alpine w szczytowym roku wyprodukowało 1137 sztuk, to jest to niezły wynik. Oczywiście Fuego było znacznie tańsze niż Alpine co więcej, było również konkurencyjne względem podobnych modeli konkurencji.

Przy zachowaniu sportowej sylwetki Fuego oferowało bardzo wygodne podróżowanie również dla pasażerów z tyłu, co w tej klasie aut nie jest normą.
Wersja turbo oferowała również znakomite osiągi - przyśpieszenie do 100 km/h w 9 sekund, prędkość maksymalną 200 km/h. Niestety zawieszenie miało zdecydowanie mniej sportowy charakter, co nie pozwalało na jazdę sportową. Fuego było dynamicznym coupe o świetnym wyglądzie i ponadstandardowym komforcie w swojej klasie.

Fuego nie doczekało się następcy w gamie Renault, ale mówi się, że cześć wniosków z jego produkcji i spływających opinii została wykorzystana w późniejszych modelach Alpine.

Obecnie Fuego staje się obiektem kolekcjonerskim i w niedługim czasie zapewne będzie pojawiało się na imprezach youngtimerów.